مقررات فناوری‌‌های نوظهور: یک رویکرد جامع و همیشه سبز

بیت پورت: فناوری‌های امروز بیش از هر زمان دیگری با سرعتی سرسام‌آور در حال پیشرفت است. ما از قانون مور فراتر رفته‌ایم . قدرت محاسباتی اکنون هر شش ماه به جای هر دو سال دو برابر می‌شود در حالی که مقررات هنوز در تلاش برای همگامی با این سرعت هستند.

قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا که در آگوست ۲۰۲۴ به اجرا درآمد، اکنون در حال عقب‌افتادن است. این قانون به عامل‌های هوش مصنوعی توجهی نکرده و هنوز درگیر مسائل مربوط به هوش مصنوعی تولیدی (GenAI) و مدل‌های پایه است. ماده ۲۸b در ژوئن ۲۰۲۳ به این قانون اضافه شد، پس از راه‌اندازی ChatGPT در پایان سال ۲۰۲۲ و گسترش استفاده از چت‌بات‌ها. این موضوع در آوریل ۲۰۲۱، زمانی که قانون‌گذاران اولین نسخه این قانون را تهیه کردند، در رادار آنها نبود.

با حرکت بیشتر به سمت رباتیک و استفاده از دستگاه‌های واقعیت مجازی، «الگوی جدیدی از معماری‌های هوش مصنوعی» توسعه خواهد یافت که محدودیت‌های هوش مصنوعی تولیدی را برطرف کرده و ربات‌ها و دستگاه‌های مجازی را قادر می‌سازد تا دنیا را درک کنند، برخلاف مدل‌های هوش مصنوعی تولیدی. شاید صرف زمان برای تهیه یک ماده جدید درباره هوش مصنوعی تولیدی، زمان‌گذاری مناسبی نبوده است.

علاوه بر این، مقررات فناوری به شدت دوقطبی شده‌اند. مقرراتی برای هوش مصنوعی مانند قانون هوش مصنوعی اتحادیه اروپا، برای Web3 مانند مقررات بازار دارایی‌های رمزنگاری‌شده، و برای امنیت اطلاعات دیجیتال مانند قانون امنیت سایبری اتحادیه اروپا و قانون تاب‌آوری عملیاتی دیجیتال وجود دارند.

این دوگانگی برای کاربران و کسب‌وکارها پیچیده و دشوار است. علاوه بر این، با نحوه توسعه راه‌حل‌ها و محصولات هم‌خوانی ندارد. هر راه‌حلی ترکیبی از فناوری‌های مختلف است، در حالی که هر جزء فناوری مقررات جداگانه‌ای دارد.شاید زمان آن رسیده باشد که روش تنظیم مقررات فناوری را بازنگری کنیم.

یک رویکرد جامع
شرکت‌های فناوری مرزهای نوآوری را با فناوری‌های پیشرفته‌ای مانند Web3، هوش مصنوعی، محاسبات کوانتومی و دیگر فناوری‌هایی که هنوز ظهور نکرده‌اند، جابه‌جا می‌کنند. سایر صنایع نیز در آزمایش و اجرای این فناوری‌ها از آنها پیروی می‌کنند.

همه چیز دیجیتالی شده است و هر محصولی چندین فناوری را در خود ادغام می‌کند. به محصولاتی مانند Apple Vision Pro یا Meta Quest فکر کنید. آنها شامل سخت‌افزار، عینک‌های واقعیت مجازی، هوش مصنوعی، فناوری بیومتریک، رایانش ابری، رمزنگاری، کیف‌پول‌های دیجیتال و موارد بیشتر هستند و به زودی با فناوری Web3 نیز ادغام خواهند شد. یک رویکرد جامع برای تنظیم مقررات، به دلایل اصلی زیر، مناسب‌ترین روش خواهد بود.

راه‌حل سیستم کامل
اکثر، اگر نه همه، راه‌حل‌ها نیازمند ادغام چندین فناوری نوظهور هستند. اگر برای هر فناوری دستورالعمل‌ها و مقررات جداگانه‌ای داشته باشیم، چگونه می‌توانیم مطمئن شویم که محصول یا خدمات با قوانین مطابقت دارد؟ مرز بین قوانین کجا شروع و کجا پایان می‌یابد؟

دستورالعمل‌های جداگانه احتمالاً پیچیدگی‌ها، خطاها و سوءتفاهم‌های بیشتری ایجاد می‌کنند که در نهایت ممکن است بیشتر از اینکه مفید باشند، آسیب‌رسان باشند. اگر اجرای فناوری‌ها همه‌جانبه و جامع است، رویکرد تنظیم مقررات آن نیز باید چنین باشد.

فناوری‌های مختلف ضعف‌های یکدیگر را پوشش می‌دهند
همه فناوری‌ها نقاط قوت و ضعف دارند و اغلب نقاط قوت یک فناوری می‌تواند ضعف‌های فناوری دیگر را جبران کند.

برای مثال، هوش مصنوعی می‌تواند از Web3 با افزایش دقت و کارایی اجرای قراردادهای هوشمند و امنیت و نظارت بر بلاک‌چین حمایت کند. در مقابل، فناوری بلاک‌چین می‌تواند به تحقق «هوش مصنوعی مسئولانه» کمک کند، زیرا بلاک‌چین همه چیزهایی است که هوش مصنوعی نیست شفاف، قابل ردیابی، قابل اعتماد و دست‌نخورده.

وقتی هوش مصنوعی از Web3 حمایت می‌کند و بالعکس، ما یک راه‌حل جامع، ایمن، امن و قابل اعتماد پیاده‌سازی می‌کنیم. آیا چنین راه‌حل‌هایی باید مطابق با قوانین هوش مصنوعی باشند یا Web3 ؟ در این حالت، تقسیم‌بندی انطباق چالش‌برانگیز خواهد بود. راه‌حل باید مطابق با تمام دستورالعمل‌ها و سیاست‌ها باشد. بهترین حالت این است که این دستورالعمل‌ها و سیاست‌ها همه فناوری‌ها، از جمله ادغام آنها را در بر بگیرند.

یک رویکرد پیش‌گیرانه
ما به مقررات پیش‌گیرانه نیاز داریم. بسیاری از پیشنهادات تنظیم مقررات، در تمامی مناطق، به نظر می‌رسد که واکنشی به تغییراتی هستند که امروز می‌شناسیم و به اندازه کافی به این فکر نمی‌کنند که چگونه چارچوب‌هایی برای آنچه ممکن است در پنج یا ده سال آینده رخ دهد، ارائه دهند.

اگر، برای مثال، می‌دانیم که احتمالاً در پنج سال آینده «الگوی جدیدی از معماری‌های هوش مصنوعی» ظهور خواهد کرد، چرا امروز و نه پنج سال بعد، به فکر تنظیم مقررات برای آن نباشیم؟ یا بهتر است، چارچوبی تنظیم‌مقرراتی پیدا کنیم که فارغ از چگونگی تحول فناوری، قابل اجرا باشد.

به نوآوری مسئولانه فکر کنید. نوآوری مسئولانه، به ساده‌ترین بیان، به معنای ایجاد فناوری‌های جدیدی است که برای جامعه مفید باشند و مشکلات بیشتری نسبت به آنچه حل می‌کنند، ایجاد نکنند. به عبارت دیگر: «خوب عمل کنید، آسیب نرسانید.»

نوآوری مسئولانه
اصول نوآوری مسئولانه به گونه‌ای طراحی شده‌اند که همه فناوری‌ها، نه فقط هوش مصنوعی، را در بر بگیرند. این اصول به این موضوع توجه دارند که همه فناوری‌ها می‌توانند پیامدهای ناخواسته‌ای برای کاربران، افراد غیر مرتبط و جامعه داشته باشند و این مسئولیت شرکت‌ها و توسعه‌دهندگان است که این خطرات را شناسایی و کاهش دهند.

اصول نوآوری مسئولانه فراگیر و بین‌المللی هستند و برای هر فناوری که امروز وجود دارد یا در آینده توسعه می‌یابد، اعمال می‌شوند. این اصول می‌توانند پایه‌ای برای تنظیم مقررات فناوری باشند. با این حال، شرکت‌ها، فارغ از مقررات، باید درک کنند که نوآوری مسئولانه اعتماد کاربران را جلب می‌کند و این امر به پذیرش گسترده منجر خواهد شد.

قانون صداقت در فناوری
قانون اوراق بهادار ۱۹۳۳، که به عنوان قانون «صداقت در اوراق بهادار» نیز شناخته می‌شود، با هدف محافظت از سرمایه‌گذاران در برابر تقلب و ارائه اطلاعات نادرست و بازگرداندن اعتماد عمومی به بازار سهام، در پاسخ به سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ ایجاد شد.

در قلب این قانون، صداقت و شفافیت قرار دارد؛ عناصری اساسی که برای ایجاد اعتماد عمومی در بازار سهام یا هر چیز دیگری ضروری هستند.

این قانون آزمون زمان را پشت سر گذاشته است یک قانون «همیشه سبز». معاملات اوراق بهادار و صنعت مالی دیجیتالی‌تر و فناورانه‌تر شده‌اند، اما اصول اصلی این قانون همچنان اعمال می‌شود و در آینده نیز ادامه خواهد یافت.

بر اساس اصول نوآوری مسئولانه، می‌توانیم یک «قانون صداقت در فناوری» طراحی کنیم که اعتماد عمومی به فناوری را، هم در سطح بین‌المللی و هم در آینده، تقویت کند. در اصل، ما به دنبال این هستیم که این محصولات و خدمات ایمن، امن، اخلاق‌محور، حافظ حریم خصوصی، دقیق، قابل درک، قابل حسابرسی، شفاف و پاسخگو باشند. این ارزش‌ها در تمامی مناطق، صنایع و فناوری‌ها جهانی هستند و از آنجایی که فناوری مرز نمی‌شناسد، مقررات نیز نباید مرزی داشته باشند.

نوآوری ممکن است ارزش ایجاد کند، اما همچنین می‌تواند ارزش را از بین ببرد یا کاهش دهد. مقررات به محدود کردن دو نوع آخر کمک می‌کند، در حالی که مقرراتی که به خوبی طراحی شده‌اند، می‌توانند به نوع اول اجازه رشد و شکوفایی دهند. یک همکاری جهانی می‌تواند راه‌هایی برای تشویق نوآوری‌هایی بیابد که برای خیر اقتصاد جهانی و جامعه ارزش ایجاد می‌کنند.